We hebben een K!
Wat een dag, vandaag weer snoeihard geklust op het bord. Vanavond een KatanKampioenschap ergens in Amsterdam. Ik heb gretig geroofd; granen, stenen en ga zo maar door. Men noemt mij een ouwe jatmoos, maar ik voel me ook wel een beetje een Rover. Ik hoop volgende keer weer fijn bespeeld te mogen worden op uw toernooi, kan bijna niet wachten.
Voor nu een goedenacht, ik ga mijzelf weer veilig tussen de dobbelsteen en de andere pionnen nestelen. Slaap zacht en tot het volgende spel,
De Katan Rover
Bij mij in het dorp, alwaar ik vandaan kom, was de jatmoos de dorpsgek. Hij beweerde zijn dokter vergiftigt te hebben, en hij hield van bordspelen. Nadat hij het koninklijk huis publiekelijk te schande heeft gemaakt hebben ze Jatmoos in een inrichting geplaatst. Je moet beseffen dat dit zwaar drukte op de dorpsgemeenschap. Enfin, in Amsterdam is kolonisten spelen ‘hot’, zoals het plebs dit uitdrukt. Ligt aan het imperialistische karakter van de stad heeft mijn oud-oom me eens toevertrouwd. En laten we wel zijn, dat was een ouwe Jordaner, je weet wel. Van het slag dat alle Jordanese liederen kon lallen op avonden dat dit van een ouwe reus verwacht werd. ‘Kolonisten’ begon hij op zulke avonden zijn nostalgische betoog ‘is hot’. Daar sloot hij altijd mee af, de ouwe reus, mijn kornuit.
Gouwe ouwuh
De Jatmoos is niet meer dan een dorpslegende, een nostalgische leugen. Schaar het onder Katan-propaganda zo je wilt. In werk'lijkheid draait het om een dekzwabber die de lading van zijn eigen graanschip 'de gesteente kolonie VI' in lichte laaien heeft gezet. De aanleiding was een verloren potje klaverjassen aan boord. Althans, dit beweren de boze tongen. De officiele lezing houdt het op een kortsluiting. Dit anno 1738, U begrijpt welk een leugen hier de ronde doet...